“Het schakeljaar is een sterke start van haar toekomst geweest.”

Een duidelijke droom

Wanneer wist Renée dat ze arts wilde worden?

‘Dat idee is tijdens haar middelbare schooltijd gegroeid. Ze zag natuurlijk haar vader aan het werk als dierenarts. Ik denk dat daar iets is beginnen kriebelen: die wens om mensen te helpen, om echt iets te kunnen betekenen voor iemand.

Maar eerlijk? Lange tijd dacht ze dat het niet haalbaar was. Geneeskunde leek haar te hoog gegrepen. Pas toen iemand van haar dichte vrienden tegen haar zei: “Als je dit echt wilt, dan kun jij dat ook”, begon ze daar zelf voorzichtig in te geloven. Vanaf dat moment zagen we iets veranderen. Ze kreeg een doel en begon haar studies veel gerichter vast te pakken.’

Hoe verliep haar schoolloopbaan tot dan toe?

‘Renée volgde wetenschappen-wiskunde. Ze had duidelijk veel mogelijkheden, maar haar resultaten schommelden sterk. De ene week behaalde ze een uitmuntende score, de volgende week viel het resultaat tegen, zonder dat haar inspanning dat verschil verklaarde. Dat maakte haar onzeker. 

Als ouder is dat lastig. Je ziet wat je kind in zich heeft, maar je ziet tegelijk dat het er niet altijd uitkomt. Op een bepaald moment zat ze echt niet goed in haar vel. Dan wil je vooral helpen, maar je moet natuurlijk eerst begrijpen wat er precies aan de hand is. Toen daar meer duidelijkheid over kwam - er werd ADD bij haar vastgesteld-, vielen heel wat puzzelstukjes op hun plaats. Ze ontdekte: er is niets mis met mij, ik moet gewoon leren wat voor mij werkt.’ 

Na de eerste poging

Renée legde het toelatingsexamen al af in het zesde middelbaar. Hoe ging dat?

‘Ze was toen niet geslaagd. Natuurlijk kwam dat hard binnen, maar haar droom was niet verdwenen. De voorbereiding op het toelatingsexamen combineren met het zesde middelbaar is ook bijzonder intensief. Naast de gewone lessen, toetsen en eindexamens moet je een grote hoeveelheid extra leerstof verwerken. Het is niet eenvoudig om je aandacht over die twee belangrijke doelen te verdelen.

Wij wilden Renée de best mogelijke kans geven om er nog één jaar heel gericht voor te gaan, met voldoende tijd, structuur en begeleiding. Zo kwamen we bij het schakeljaar van Rebus terecht.’

Waren jullie bang om een jaar te verliezen?

‘Wij hebben het schakeljaar nooit als een verloren jaar gezien. Integendeel. Zelfs als het toelatingsexamen niet zou lukken, zou Renée er veel uit meenemen: een stevige basiskennis, een goede studiehouding en meer zelfstandigheid. Dat zou haar in eender welke universitaire richting een voorsprong geven.

We wilden vooral vermijden dat ze het gevoel kreeg dat ze voor ons móést slagen. Ze hoefde niets te bewijzen, zolang ze deze kans maar ernstig nam. Tegelijk voelde ik dat ze tijd nodig had om op adem te komen na het middelbaar, opnieuw vertrouwen op te bouwen en verder te groeien. Ze was op dat moment nog niet klaar voor de overstap naar zo’n veeleisende universitaire opleiding. Het schakeljaar gaf haar precies de tijd en begeleiding die ze nodig had om die stap wél met vertrouwen te zetten.

Ook thuis probeerden we daarvoor de juiste omgeving te creëren. We boden rust en ondersteuning, maar gaven haar tegelijk de verantwoordelijkheid om haar jaar zelf in handen te nemen. Zo wist Renée dat we achter haar stonden, wat de uitslag ook zou zijn.’

Studeren wordt een echte job

Wat maakte het schakeljaar anders dan het middelbaar?

‘We zagen haar maand na maand groeien en openbloeien. Ze leerde grotere hoeveelheden leerstof verwerken en begon anders naar studeren te kijken. Bij Rebus werd ze sterk voorbereid op de wetenschapsvakken en op het niveau van het toelatingsexamen. Maar voor mij zat de grootste verandering in haar zelfvertrouwen.

De kleine groep maakte daarin een groot verschil omdat je allemaal naar eenzelfde doel toewerkt. Ze begrepen wat de anderen doormaakten en gunden elkaar oprecht de selectie. Dat zorgde voor een heel fijne dynamiek: ze waren geen concurrenten, maar medestanders.

In zo’n kleine groep is er ook meer ruimte voor een persoonlijke aanpak. De coaches konden sneller zien waar iemand vastliep en extra uitleg geven. Natuurlijk verschilt de stijl van coach tot coach, maar Renée voelde doorheen het jaar dat de mensen bij Rebus haar echt vooruit wilden helpen.

Ik geloof sterk dat vertrouwen in jezelf een van je grootste krachten is. Een voetballer die niet gelooft dat hij kan scoren, zal moeilijk een goal maken. Met studeren is het net zo. Bij Rebus werd Renée inhoudelijk voorbereid, maar kreeg ze ook steeds meer het gevoel: ik kan dit.

Dat betekent niet dat het een gemakkelijk jaar was. Ze kreeg regelmatig pittige toetsen in de stijl van het toelatingsexamen. Als een resultaat tegenviel, stond ze opnieuw met beide voeten op de grond. Ze moest bekijken wat nog niet goed zat en daarna weer aan de slag. Net doordat de lat hoog lag, leerde ze omgaan met tegenslagen en bouwde ze veerkracht op.

Ook de stress van een jaar lang naar één examen toewerken, mag je niet onderschatten. Op de dag zelf moet je niet alleen de leerstof beheersen, maar ook rustig blijven en vertrouwen op je voorbereiding. Doorheen het schakeljaar heeft Renée geleerd om ook onder druk door te zetten.  Je werkt een heel jaar toe naar dat ene moment. Dat vraagt veel van een jonge mens.’’

Drie examens, drie keer geslaagd

Waarom schreef Renée zich in voor geneeskunde, tandheelkunde én diergeneeskunde?

‘Geneeskunde was nog altijd haar grote droom. Maar na een volledig voorbereidingsjaar vonden wij het verstandig dat ze alle kansen benutte. Als geneeskunde niet zou lukken, kon ze later nog rustig bekijken of tandheelkunde of diergeneeskunde bij haar paste. De inschrijving legde nog niets definitief vast, maar gaf haar wel mogelijkheden.’

En toen kwamen de resultaten.

‘Ze was voor alle drie de toelatingsexamens geslaagd, telkens met een bijzonder mooie score. Uiteindelijk koos ze, zoals ze altijd had gehoopt, voor geneeskunde. Dat was natuurlijk een fantastisch moment. Niet alleen omdat haar doel bereikt was, maar ook omdat ze zelf kon zien wat er mogelijk werd zodra kennis, structuur en vertrouwen samenkwamen.’

Maar weet je wat ik misschien nog mooier vond dan die resultaten? Dat zij eindelijk zelf zag waartoe ze in staat was. Een jaar eerder twijfelde ze nog zo hard aan zichzelf. Nu lag daar het bewijs: ik kan dit.’

Een blijvende voorsprong

Merkt ze vandaag nog het effect van het schakeljaar?

‘Absoluut. Ze behaalt ook in de opleiding geneeskunde heel sterke resultaten. Haar vader en ik zijn daar soms nog altijd van onder de indruk. Ik ben zelf doctor in de toegepaste economische wetenschappen en weet hoe veeleisend universitaire studies zijn. Het is prachtig om te zien hoe Renée nu presteert.

We zijn natuurlijk ontzettend trots. Ze heeft het helemaal zelf gedaan. Maar ik ben ervan overtuigd dat het schakeljaar haar een basis heeft gegeven waar ze vandaag nog elke dag op voortbouwt. Ze heeft niet alleen kennis opgedaan, maar ook vertrouwen gekregen en geleerd om haar studies ernstig en zelfstandig aan te pakken. Ze begon aan de universiteit met een methode én met het bewijs voor zichzelf dat ze het kon.’

Wat zou je zeggen tegen jongeren en ouders die een schakeljaar overwegen?

‘Wanneer je weet dat je kind serieus is over zijn/haar droom, schrijf het dan meteen in voor een schakeljaar. Het is een jaar waar je ontzettend veel wint: inzicht in hoe je studeert, een stevige wetenschappelijke basis, zelfstandigheid en zelfvertrouwen.

Een toelatingsexamen blijft spannend en niemand kan het resultaat garanderen. Maar als een jongere gemotiveerd is en de kans ernstig neemt, kan zo’n jaar een echte ommekeer betekenen. Dat is wat het schakeljaar voor Renée is geweest: een sterke start voor haar toekomst.’